O motivo de escribir o relato é compracer unha petición que lle fixera o seu amigo Mariano Sozzini: narrar unha historia de amor, ficticia ou real.
Piccolomini confesa que optou por contar a historia dos amores adúlteros entre un home do séquito do emperador Sexismundo, chamado Euríalo, e unha muller casada, de nome Lucrecia.
Basada nunha relación amorosa que Kaspar Schlick, a quen vai dedicada a obra, tivo durante unha estadía en Siena.
O autor inscríbese nun uso narrativo típico da Idade Media, que chegou ata o Renacemento e mesmo ata os nosos días: asegurar ao lector que o que se vai contar é un feito verídico.
Un dos escritores que se valeu desta declaración de verosimilitude nos seus relatos foi Giovanni Boccaccio (1313-1375), en cuxo Decamerón identificamos un dos espellos no que Piccolomini se mirou á hora de compoñer a súa historia.
Enea Silvio Piccolomini era un home que coñecía moi ben a literatura clásica, en particular a latina, é foi un ávido lector de Virxilio, Cicerón e Ovidio. Na Historia de dous amantes foi espallando varias das súas referencias literarias clásicas, coa idea de que o lector culto gozase dunha narración que se poderia cualificar de hipertextual.
Valoraciones
No hay valoraciones aún.